Sensi: Inter ma dobry skład, ale faworytem jest Napoli

Stefano Sensi udzielił wywiadu dla Corriere della Sera. Pomocnik wypożyczony przed obecnym sezonem z Interu do Monzy opowiada w nim m.in. o kontuzji, której nabawił się w meczu z Hellasem, o powrocie do reprezentacji Włoch oraz swoich relacjach z byłymi trenerami.

 

Kontuzja w meczu z Hellasem.

- Źródłem tego krzyku nie był ból, ale strach. Poczułem łamanie w kości, od razu miałem wrażenie poważnej kontuzji. Co więcej biorąc pod uwagę wszystkie moje wcześniejsze kontuzje, jakich doznałem, jest to pierwsza tego rodzaju.

 

Co wtedy pomyślałeś?

- Szczerze mówiąc obawiałem się najgorszego. Nie to, że złamanie kości strzałkowej jest drobnym urazem. To nie jest kwestia poczucia, że los mi nie sprzyja, ale zacząłem zadawać sobie pytania: Dlaczego? Dlaczego znowu ja?

 

W Monzie znalazłeś ciągłość i wydajność. Sekret odrodzenia fizycznego?

- Słuchaj to nie jest tylko kwestia metodologii szkolenia. Moje podejście do pracy zmieniło się diametralnie. Zmieniłem dietę, zwracam uwagę na profilaktykę oraz na rekonwalescencję. Pomogli mi fizjoterapeuci, a szczególnie profesjonalista jakim jest Samuele Fenu, który wspiera mnie w różnych aspektach. To zasługa także koordynacji ze strony klubu oraz Jeana Pierre’a Meerssemana.

 

Czy wspierają cię także z psychologicznego punktu widzenia?

- Zajmuje się także aspektem mentalnym, który jest fundamentalny. Kiedy często odnosisz kontuzje, nawet po jej wyleczeniu odczuwasz strach przez odnowieniem się urazu. To przejmuje nad tobą kontrolę. Wchodzisz w niebezpieczne błędne koło.

 

Udało ci się znaleźć przyczyny kontuzji, które do tej pory znosiłeś?

- Przestałem jej szukać. Powtarzam tylko sobie, że chce wrócić na boisko silniejszy niż wcześniej.

 

Dlaczego wybrałeś Monzę?

- Rozmowy z Andreą Gallianim były decydujące. Pokazał mi swoje ambicje i przedstawił zwycięski projekt.

 

Czy doświadczenia w Monzy są odskocznią do odzyskania miejsca w Interze?

- Nie muszę niczego udowadniać i nie szukam zemsty. Celem na ten rok jest dobra gra w Monzy. Jestem tutaj na wypożyczeniu. Zobaczymy co się wydarzy po zakończeniu sezonu. Nauczyłem się, że trzeba dobrze przeżywać teraźniejszość. Przyszłość będzie wtedy konsekwencją.

 

Złość czy niezadowolenie z powodu tego, że Palladino nie powoła cię na mecz z Interem, który odbędzie się 7 stycznia?

- Nie mam kamyków w butach, jeśli ci o to chodzi. Żyję w teraźniejszości.

 

Któremu trenerowi zawdzięczasz najwięcej?

- De Zerbi jest menadżerem, który jest mi najbliższy, jeśli chodzi o swobodę, którą mi dawał. Jego system gry był idealny dla cech, które mam. Nadal ze sobą rozmawiamy z ludzkiego i piłkarskiego punktu widzenia dał mi on bardzo dużo. To nie przypadek, że gdy mnie prowadził przyszło mi pierwsze powołanie do kadry Włoch.

 

Jakie miałeś relacje z Conte?

- Na poziomie taktycznym i intensywności pozwolił mi zrobić krok naprzód. Wierzył we mnie. Nie było to takie oczywiste, że taki zespół jak Inter kupi kogoś z Sassuolo.

 

Czy Nerazzurri dalej liczą się w walce o Scudetto?

- Bezpośrednie starcia będą miały fundamentalne znaczenie. Inter ma dobry skład, ale moim zdaniem Napoli pozostaje faworytem do tytułu.

 

Czy celem Monzy jest naprawdę tylko utrzymanie w Serie A?

- Obecnie celujemy w utrzymanie, ale potem zobaczymy jeszcze ile punktów zdobędziemy do końca sezonu i co to nam da.

 

Czy marzeniem na 2023 rok jest powrót do reprezentacji?

- Drużyna narodowa to zawsze coś wyjątkowego. Trener Mancini pokazał, że swoją kadrę buduje nie patrząc na nazwiska czy wiek piłkarzy.

 

Kto był największym wsparciem w trudnych chwilach?

- Moja żona Giulia, która wraz z moją córką Ludovicą zawsze dawały mi siłę, abym mógł wstać nawet po najbardziej katastrofalnych upadkach.